Te same emocje, nowe historie.
Dozwolone od lat 40.
Najpierw otulę Cię naszymi wspólnymi wspomnieniami, a jeśli trafiasz na KSM po raz pierwszy i nie wiesz, czym był Kalendarz w latach 90., spróbuję Cię przekonać jego klimatem.
Siłą tamtego wydawnictwa była otwartość i dialog. Nasze rozmowy sprzed lat miały sens dlatego, że nie było w nich tematów tabu. Byliśmy młodzi, trochę stuknięci, niepokorni, zakochani – ale też nieco naiwni, poszukujący przygód i pełni rozterek.
I mieliśmy kosmate marzenia, i chciało nam się świat przenosić.
I możemy pogadać jak ludzie dojrzali, oglądając się wstecz, podsumowując, ale nadal z nadziejami patrząc w przyszłość. Czasami chce nam się jeszcze skopać komuś tyłek, czasami walczymy w przegranych sprawach, a niekiedy po prostu odpuszczamy, szukając spokoju i ucieczki od wojen plemiennych i natłoku zdarzeń.
I w książce, i tutaj opowiadam o miłości i o wolności, o jasnych i ciemnych stronach życia po czterdziestce. (Choć sama już wiele o nich wiesz.)
Będę próbował Cię prowokować, trochę pod włos, a trochę z sierścią, czasem przynudzę, ale przede wszystkim – postawię Ci wiele pytań. Bez granic i zahamowań. Jeśli odpowiesz, skrobniesz maila – w kolejnych wydaniach naszej wspólnej książki pojawią się Twoje, Wasze głosy. A ja wrócę do roli moderatora.
Podobnie było 26 lat temu, gdy istniał Kalendarz Szalonego Małolata: dziesiątki tysięcy dziewczyn pisały do mnie listy – do bólu szczere – a ja czytałem i publikowałem te głosy.
Jeśli to pamiętasz, jeśli masz w pamięci lub w domowym archiwum stare egzemplarze KSM – witaj po latach!
Jeśli słyszysz o KSM po raz pierwszy – macham Ci łapką równie serdecznie.
Tu zawsze będzie miejsce dla takich jak Ty i ja. Wolna przestrzeń na spokojną rozmowę.
Skrobnij więc, co u Ciebie. Przeżuwasz nową miłość? Wykańczasz starą? Harmonia i gitara, czy wojna i ogień?
Tak jak w dekadzie z KSM udało nam się pięknie sportretować pokolenie nastolatków, głównie dziewczyn, tak i dziś – marzy mi się! – spróbujmy napisać wspólną opowieść o pokoleniu dojrzałych, szalonych kobiet.
Bez Ciebie to się nie uda. Bez interakcji z Tobą całe to moje pisanie traci sens.
Let’s go, Misiu. Kalendarz jest Twój, a mój jest ten kawałek podłogi.
Jacek P.
Jest taki rodzaj zmęczenia, którego źródłem nie jest praca ani brak snu. Ono nie mija po weekendzie, po urlopie i nie daje się go odespać, i trudno znaleźć na nie prochy, i cholera Cię bierze, a ono ciągle jest. Tkwi głęboko w głowie i nie daje się wyłączyć...
Nikt nas nie uprzedził, że miłość po latach będzie wyglądała tak bardzo inaczej niż na początku i że bardzo łatwo jest pomylić dojrzały związek ze związkiem dwojga wypalonych partnerów...
Dlaczego w czasie kłótni nie potrafimy się dogadać? Mężczyzna i kobieta zupełnie inaczej przetwarzają emocje podczas konfliktu. Rozmawiają, ale każde mówi o czymś innym...
Zbudowaliśmy sobie bańkę społecznościową, w której międlimy miliardy słów nie zastanawiając się nad sensem tego międlenia...
W nowym KSM o seksie będzie dużo, czyli w sam raz. Sam to sobie obiecuję (Anuszka nic jeszcze o tym nie wie)...
Fajnie jest wspominać, ale jeszcze lepiej jest żyć do przodu!
Nie musiałaś być miłośniczką starego KSM i nawet nie musiałaś o nim słyszeć – ale wiem, że w nowej edycji znajdziesz coś dla siebie...
Jacek opowiada o tamtym czasie, o latach 90., ja sprawdzam, ile z tego zostało i w pewnym momencie zaczynam mieć podejrzenie, że ten wywiad nie jest tylko o nim sprzed 25 lat, ale raczej o nim teraz. I trochę… o nas.
Najchętniej czepiano się dowcipów, które nadsyłano do mnie kilogramami, opinii młodych ludzi na temat kleru, no i przede wszystkim spraw seksualnych – jakby seksualność miała pozostać największym tabu...
Zrobił się sierpień, a my nadal staliśmy w miejscu ze sprzedażą. I wtedy zdarzył się CUD...
W tej napędzanej emocjami łajbie byli ludzie tacy jak my, dwudziesto-trzydziestolatkowie, były stare pryki, które żyły Gomułką, Gierkiem i wojną z Jaruzelskim, i była młodość, te czternastoletnie i trochę starsze młode wilczki...
Byłam uzależniona od KSM. Wiesz jak jest teraz, nie? Kiedy wychodzisz i odruchowo sprawdzasz kieszeń czy masz komórkę? Ja tak miałam z kalendarzem.
Teraz, kiedy przeglądam stare KSM-y, doklejam kartki, dopisuję na marginesach nowe komentarze i patrzę, jak po latach zmieniała się moja opinia
Kilka razy zabierałam się, żeby je zniszczyć ale chyba nie dam rady, za dużo w nich wspomnień i przeżyć.
Doprawdy nie wiem, jak przeżyłabym szkołę średnią bez tego kalendarza...
Każde wydanie było dla mnie przeżyciem. Zaczynało się w styczniu – Ty wyjeżdżałaś na ferie, a ja zasiadałem do listów i tak trwało to do maja/czerwca. Noc w noc...